در مطلب «چشم‌انداز ۱۴٠۵»، امسال را با عنوان «نیو» توصیف کردم؛ برای اشاره به دو معنایِ تازگی زیاد (واژه فرنگی) و دلیری زیاد (واژه فارسی، بر وزن گیو).

حالا، یک معنای سوم هم اضافه می‌کنم: مسامحتاً مشتق از «اثر خیابان»!

مقامات و سیاسیون ایرانی، اگر زرنگ باشند، متوجه شده‌اند که انگار زمانه عوض شده و دیگر، موس‌موس کردن برای امریکا و مذاکره‌گرایی با غرب، سرمایه سیاسی چندانی برای‌شان فراهم نمی‌کند!

در ابتدا، حسگرهای‌شان حساس شد. اما با مشاهده واکنش‌های عمومی بعد از دور اول مذاکرات اسلام‌آباد، و به‌خصوص در نتایج حاد افکارسنجی‌ها، حسابی گیج شده‌اند. این را در توجیهات کتبی و شفاهی‌شان، به روشنی می‌توان دید.

اکنون مباحثات درونی محافل سیاسی-رسانه‌ای، به‌سمت ادراک این فضای جدید، جهت یافته‌اند. گرچه تقلا برای حفظ نظم کهنه، ادامه خواهد یافت. که ازجمله در سطح بالا، به تلاش برای تأخیر در انتخابات اردیبهشت هم کشیده است؛ چون طرفین «وفاق» می‌بینند شانس لیست مشترک سراسری‌شان با شعار «عقلانیت»، هوا شده است!

خط رسانه‌ای گزارش خسارت‌‌های جنگ (هر چه بزرگ‌تر و شاذتر) و برقراری مجدد اینترنت (هر چه سریع‌تر و جامع‌تر)، فارغ از میزان امعان حقیقت و امکان تحقق، کنش‌هایی سیاسی است برای معنایابی و ساخت هویت متمایز در این اتمسفر جدید؛ که هنوز دست‌آویز و نقطه عزیمت قابل تکیه‌ای برای تحرک ندارند ...

🌀🌊